W końcu marca ubiegłego roku w naszym kraju było 13,7 mln mieszkań. To o 1,2 mln więcej niż w połowie 2002 roku – wynika z ubiegłorocznego spisu powszechnego ludności i mieszkań przeprowadzonego przez GUS. Można przyjąć, że w ciągu dziewięciu lat dzielących oba badania na rynku pojawiało się średnio 360 – 370 nowych mieszkań dziennie.
Niestety, medal ten ma także drugą, ciemniejszą stronę – choć lokali przybywa, to nadal mamy do czynienia z ich deficytem. Jak oceniają eksperci, nie zmniejszył się on od dekady i wynosi 1,5 mln – tyle mniej jest zamieszkałych lokali w stosunku do liczby gospodarstw domowych. Jak to możliwe? Wytłumaczenie zjawiska również znajdujemy w GUS – w swojej prognozie demograficznej wyliczył on, że w ciągu minionych dziewięciu lat przybyło nam 1,2 mln gospodarstw. Wniosek? – ocenia Katarzyna Kuniewicz, dyrektor działu badań i analiz rynku w firmie doradczej Reas monitorującej rynek mieszkaniowy. Innymi słowy: dziurę na rynku mieszkaniowym powstałą przed dziesięcioleciami udało się zasypać. Ale powstała nowa i w stosunku do tej z 1988 roku nawet się pogłębiła – wtedy brakowało „tylko” 1,3 mln lokali.
Utrzymywanie się wysokiego deficytu ma różne przyczyny. – mówi Kuniewicz. Tę teorię potwierdzają dane GUS – w ostatnich dziewięciu latach liczba jednoosobowych gospodarstw domowych wzrosła o ponad 700 tys., a wśród nich najwięcej jest właśnie singli.
Problemu deficytu mieszkań nie są w stanie rozwiązać ani deweloperzy, ani osoby budujące domy jednorodzinne. – zwraca uwagę dr Bogusława Ziółkowska z Politechniki Częstochowskiej. Jej zdaniem brakuje po prostu skutecznej polityki mieszkaniowej, która mogłaby polegać m.in. na budowaniu mieszkań na wynajem, o umiarkowanym czynszu, dostosowanym do przeciętnych zarobków. – twierdzi dr Ziółkowska.
Tymczasem deficyt mieszkań ma poważne konsekwencje. – mówi prof. Zbigniew Strzelecki, przewodniczący Rządowej Rady Ludnościowej. Jego zdaniem konieczne jest wprowadzenie rozwiązań, które pomogłyby młodym rodzinom zdobyć własne mieszkanie. Na razie jednak rząd woli ciąć dopłaty w „Rodzinie na swoim”, ograniczać becikowe i wydłużać wiek emerytalny. O zachętach do rodzenia dzieci nie myśli. Bo przecież dzieci kosztują, a podatków nie płacą.
